مرغ عشق (بادجریگار): بهترین پرنده‌ی زینتی برای شروع

مرغ عشق یا بادجریگار (Budgerigar) پرنده‌ای کوچک، رنگارنگ و شاید محبوب‌ترین پرنده‌ی زینتی جهان است. برای اولین پرنده‌ی خانگی، انتخاب بسیار خوبی است.

اجتماعی و صداپذیر

مرغ عشق پرنده‌ای بسیار اجتماعی است.

• در طبیعت به‌صورت گروهی زندگی می‌کند؛ نگهداری دو مرغ عشق با هم معمولاً بهتر از تک‌نگهداری است (مگر آنکه بخواهید زمان زیادی با او تعامل کنید).
• بسیاری از مرغ عشق‌های نر می‌توانند کلمات و حتی جملات کوتاه را یاد بگیرند؛ ماده‌ها معمولاً کمتر صحبت می‌کنند. رنگ سره (پوست بالای منقار) در بالغ‌ها راهنمای نسبتاً خوبی برای تشخیص جنسیت است، هرچند در جوجه‌ها قابل‌اعتماد نیست؛ جزئیات کامل و روش‌های دقیق‌تر مثل آزمایش DNA را در تشخیص جنسیت پرندگان بخوانید.
• صدای طبیعی‌اش نسبتاً آرام است؛ برای آپارتمان مناسب‌تر از طوطی‌های بزرگ‌تر است.

قفس و محیط

• قفس باید عریض‌تر از بلند باشد؛ مرغ عشق بیشتر افقی پرواز می‌کند.
• فاصله‌ی میله‌ها باید کوچک کافی باشد که سرش گیر نکند.
• چند سیخ (perch) با ضخامت‌های مختلف برای سلامت پا خوب است.
• اسباب‌بازی و زنگوله برای تحریک ذهنی لازم است؛ مرغ عشق بدون سرگرمی خسته و کسل می‌شود.

تغذیه

مثل سایر طوطی‌سانان، رژیم تک‌دانه برای مرغ عشق هم مناسب نیست؛ همین رژیم پردانه یکی از اصلی‌ترین مسیرهای چاقی و کبد چرب در پرندگان کوچک است — جزئیات کامل در چاقی و کبد چرب در پرندگان خانگی. همین رژیم پرچرب، بادگریگار را مستعد یک بیماری پوستی خاص هم می‌کند؛ جزئیات را در زانتوماتوز در بادگریگار و کاکاتیل بخوانید.

1. پلت باکیفیت به‌عنوان پایه‌ی رژیم.
2. سبزیجات تازه (کاهو تیره، هویج، کلم بروکلی) به‌صورت روزانه.
3. دانه فقط به مقدار کم و به‌عنوان تنقلات.
4. آب تازه هر روز تعویض شود.

مرغ عشق‌ها معمولاً هر سال یک یا چند بار پر عوض می‌کنند (moulting). در این دوره ممکن است کمی بی‌حوصله یا کم‌تحرک به نظر برسند؛ این طبیعی است مگر با علائم دیگر همراه باشد. اما ریزش متقارن پر بدون رفتار کندن، در مرغ عشق گاهی با کم‌کاری تیروئید مرتبط است؛ جزئیات این و سایر الگوهای غیرطبیعی را در پرریزی غیرطبیعی در پرندگان بخوانید. تغییر صدا یا صدای خس‌خس هنگام تنفس هم می‌تواند نشانه‌ی همین مشکل باشد؛ مکانیزم گواتر تیروئیدی ناشی از کمبود ید، که در مرغ عشق شایع‌تر از بسیاری گونه‌های دیگر گزارش شده، در گواتر و کم‌کاری تیروئید در مرغ عشق توضیح داده شده. مرغ عشق ماده هم مثل کاکاتیل می‌تواند بدون جفت تخم بگذارد؛ اگر این اتفاق مکرر شود، حتماً تخم‌گذاری مزمن در پرندگان را بخوانید.

نشانه‌های سلامت

پر صاف و براق، اشتهای طبیعی، صدای منظم و حرکت فعال از نشانه‌های سلامت‌اند. پف‌کردن مداوم، بی‌حالی یا نشستن کف قفس باید جدی گرفته شود و نیاز به معاینه‌ی دامپزشک پرندگان دارد. بافت اسفنجی یا حفره‌دار روی منقار و اطراف صورت هم می‌تواند نشانه‌ی کنه‌ی صورت باشد؛ جزئیات کامل این جرب مخصوص مرغ عشق را در جرب صورت و پای مرغ عشق و سایر علل رشد بیش‌ازحد منقار را در راهنمای اختصاصی‌اش بخوانید. مرغ عشق در میان طوطی‌سانان به‌طور مشخص بیشتر مستعد نقرس گزارش شده — تورم مفصل پا یا اکراه از نشستن روی سیخ، به‌خصوص در مرغ عشق مسن، از نشانه‌هایی است که نباید نادیده گرفت.

با قفس مناسب، رژیم متعادل و توجه روزانه، مرغ عشق می‌تواند سال‌ها همراه خانه باشد. برای خارج‌کردن ایمن پرنده از رژیم دانه‌ای، راهنمای تغذیه طوطی‌سانان را دنبال کنید و نشانه‌های بیماری پرندگان را از قبل بشناسید. اگر مرغ عشق اولین حیوان اگزوتیک شما نیست، پیش از قراردادنش کنار بقیه‌ی پرنده‌ها، قرنطینه‌ی حیوان تازه را هم رعایت کنید. اگر حتی صدای آرام مرغ عشق هم برایتان زیاد است، کبوتر زینتی (فاخته‌ی حلقه‌دار) را هم بررسی کنید؛ آرام‌تر از هر طوطی کوچکی است.