آنول‌های جنگلی کارائیب در یک دهه حدود ۲ درجه گرماتحمل‌تر شدند
پژوهشگران آزمایشگاه مارتا مونیوز در دانشگاه ییل، آستانه‌ی تحمل گرما را در ۱۶ گونه آنول از هیسپانیولا، جامائیکا و پورتوریکو بررسی کرده‌اند. آن‌ها داده‌های سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ را با اندازه‌گیری‌های تازه‌ی ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ مقایسه کردند و نتیجه را در مجله‌ی PNAS منتشر کرده‌اند.
به گزارش ییل، تحمل گرما در گونه‌های ساکن عمق جنگل‌های انبوه طی حدود یک دهه نزدیک به ۲ درجه‌ی سانتی‌گراد بالا رفته است. در مقابل، گونه‌های ساکن فضاهای باز یا حاشیه‌ی جنگل تغییر چندانی نشان نداده‌اند، چون می‌توانند با جابه‌جایی به نقطه‌ی خنک‌تر از گرمای زیاد دور بمانند. جالب آنکه شرایط دمایی زیستگاه، این الگو را بهتر از خویشاوندی تکاملی یا نزدیکی جغرافیایی گونه‌ها پیش‌بینی می‌کرد.
به بیان ساده، جانوری که راهی برای فرار از گرما ندارد، ناچار است خودش را از نظر فیزیولوژیک با آن هماهنگ کند. مونیوز تأکید می‌کند که جانوران در برابر گرما منفعل نیستند و رفتارشان می‌تواند سرعت تکاملشان را هم تغییر دهد. با این حال، سائول دومینگس-گررو، نویسنده‌ی اصلی مطالعه، هشدار می‌دهد که این سازگاری ممکن است به سقفی برسد که از آن فراتر نرود.
گروه پژوهشی زاده‌های این مارمولک‌ها را هم آزمایش کرده تا ارثی بودن این تحمل بالاتر را بسنجد، اما گزارش منتشرشده نتیجه‌ی این آزمایش را نیاورده است؛ پس از روی این گزارش نمی‌توان گفت این تغییر تا چه اندازه ژنتیکی است. این یافته‌ها هم درباره‌ی جمعیت‌های وحشی است و نباید آن را نشانه‌ی امن بودن دمای بالا برای آنول‌های خانگی دانست.