هشدار پژوهشگران درباره‌ی قاچاق ایگوانای دریایی گالاپاگوس؛ راه فرار «پرورش در اسارت» زیر ذره‌بین سایتس
مقام‌های اکوادور از ابتدای امسال نزدیک به ۵۰ ایگوانای دریایی (Amblyrhynchus cristatus) را از قاچاقچیان گرفته‌اند. شناخته‌شده‌ترین پرونده مربوط به ماه اوت است: به گفته‌ی مقام‌ها، ۳۲ ایگوانای زنده که دست‌وپایشان بسته و در هشت جعبه‌ی پلاستیکی جا داده شده بود، در فرودگاه کیتو کشف شد و ۲۴ جانور بازمانده حدود یک ماه بعد در گالاپاگوس رها شدند. در ماه مه هم سه شهروند تایلندی با ۱۲ ایگوانای جوان بازداشت شدند. مونگابی یادآوری می‌کند که بیشتر شدن این کشفیات می‌تواند هم نشانه‌ی رشد قاچاق باشد و هم نتیجه‌ی نظارت بهتر.
حالا گروهی از پژوهشگران در نامه‌ای در مجله‌ی Science از اکوادور خواسته‌اند سامانه‌های کشف در فرودگاه‌ها را بازرسی کند، شبکه‌های قاچاق را از هم بپاشد و عملکرد کارکنان دولتی، از جمله کارکنان پارک ملی گالاپاگوس، را هم بررسی کند. خوان خوسه آلاوا، از نویسندگان نامه و پژوهشگر دانشگاه سایمون فریزر، این پدیده را جرم سازمان‌یافته می‌داند و می‌گوید فساد، به‌ویژه در فرودگاه‌ها، ممکن است به این شبکه‌ها کمک کند.
بخش مهم ماجرا برای دنیای حیوانات اگزوتیک، موضوع «پرورش در اسارت» است. ایگوانای دریایی سال ۲۰۲۵ به پیوست یک سایتس اضافه شد، اما نویسندگان نامه می‌گویند راهی باز مانده که اجازه می‌دهد زاده‌های جانوران قاچاق‌شده به‌طور قانونی فروخته شوند. طبق گزارش مونگابی، سوئیس، اوگاندا، مالی و ژاپن برای چند ایگوانا با برچسب «پرورش‌یافته در اسارت» مجوز صادرات داده‌اند، بی‌آنکه منشأ آن‌ها راستی‌آزمایی شود. آلاوا پرورش واقعی این گونه در اسارت را عملی نمی‌داند، چون به ماسه و جلبک‌های دریایی خاص گالاپاگوس نیاز دارد.
اعضای سایتس قرار است در نشست این ماه درباره‌ی این موضوع گفت‌وگو کنند که آیا تجارت زاده‌های جانورانی که مولدانشان غیرقانونی برداشت شده‌اند، هنوز قانونی است یا نه. نتیجه‌ی این بحث می‌تواند فراتر از این گونه هم اهمیت داشته باشد؛ برای خریداران و پرورش‌دهندگان هم این پرونده نشان می‌دهد که برچسب «پرورش در اسارت» یا حتی داشتن مجوز، به‌تنهایی منشأ قانونی یک جانور کمیاب را ثابت نمی‌کند.
منبع: Mongabay