هر مار زنگی «شخصیت» خودش را دارد؛ میزان زهر تزریقی در گزش دفاعی از فردی به فرد دیگر ثابت می‌ماند
ویلیام هیز و چلسی مارتین از دانشگاه لوما لیندا در کالیفرنیا، در پژوهشی که در مجله‌ی Frontiers in Ethology منتشر شده، بررسی کرده‌اند که آیا مقدار زهری که یک مار در گزش دفاعی مصرف می‌کند صرفاً واکنشی مکانیکی است یا ویژگی پایداری از خود آن جانور. آن‌ها ۴۸ مار زنگی اقیانوس آرام جنوبی (Crotalus oreganus helleri) شامل ۳۵ بالغ و ۱۳ نابالغ را در سه نوبت با فاصله‌ی دو هفته در لوله‌ی مهار قرار دادند و رفتار هر مار را هنگام گزیدن یک بشر پوشیده با غشا فیلم‌برداری کردند: تعداد ضربه‌ها، گزیدن یا نگزیدن، تعداد پالس‌های زهر، حجم کل زهر و زهر هر پالس.
نتیجه این بود که هر پنج رفتار در طول آزمایش‌ها به‌طور معناداری «تکرارپذیر» بودند؛ یعنی هر مار تمایل داشت در دفعات بعد هم الگوی مشابهی نشان دهد. مارهای بزرگ‌تر به‌دلیل ذخیره‌ی بیشتر، زهر بیشتری خالی کردند و تعداد پالس‌ها هم بر حجم نهایی اثر داشت، اما حتی پس از کنترل این دو عامل، تفاوت‌های فردی باقی ماند. نویسندگان این را نشانه‌ای از نقش «شخصیت» در نحوه‌ی مصرف زهر می‌دانند؛ موضوعی مهم، چون تولید زهر برای مار پرهزینه است و مقدار تزریق‌شده می‌تواند شدت گزش را تغییر دهد.
پژوهشگران تأکید می‌کنند که آزمایش‌ها در حالت مهار فیزیکی انجام شده و قصد دارند بررسی کنند آیا این الگو بدون مهار هم پایدار است. پیام عملی آن‌ها برای نگهدارندگان، دامپزشکان و کارکنان باغ‌وحش روشن است: این تفاوت‌ها هیچ ماری را «بی‌خطر» نمی‌کند و نباید با هیچ مار زنگی به این فرض برخورد کرد که رفتارش قابل پیش‌بینی است. برای کسانی که با مارهای سمی سروکار دارند، این یافته یادآور آن است که تجربه‌ی گزش‌های قبلی یک مار، ملاک مطمئنی برای شدت گزش بعدی نیست.