مرور علمی جدید: خزندگان به‌مراتب «پرحرف‌تر» و اجتماعی‌تر از تصور رایج‌اند
مقاله‌ای مروری که ۳ سپتامبر در نشریه‌ی Annual Review of Ecology, Evolution, and Systematics منتشر و توسط Knowable Magazine بازتاب داده شد، تصویر رایج از خزندگان به‌عنوان جانورانی ساکت و منزوی را به چالش می‌کشد. بر اساس این مرور، گاویال‌های نر رودخانه‌ی چامبال در هند با پرکردن حفره‌های بینی و بازدم سریع آب از طریق زائده‌ی بینی گلابی‌شکل خود («غره»)، صداهای «پاپ»ی منحصربه‌فردی تولید می‌کنند که در موقعیت‌های مختلف—گشت‌زنی قلمرو، هشدار، یا جفت‌گیری—الگوی متفاوتی دارند و احتمالاً کیفیت والدینی‌شان را به جفت‌های بالقوه مخابره می‌کنند.
یافته‌ی قابل‌توجه دیگر مربوط به گکوهای توکای است: وقتی این گکوها در معرض نویز سفید قرار گرفتند، صرفاً صدای خود را بلندتر نکردند، بلکه الگوی آواز را هوشمندانه بازآرایی کردند—بخش‌های آرام و خش‌خش‌مانند را کاهش دادند و هجاهای بلندتر را کش دادند؛ رفتاری که هنریک برام، زیست‌شناس رفتاری، آن را «کاملاً غیرمنتظره» توصیف کرده و می‌گوید انعطافی در سطح پرندگان و پستانداران را نشان می‌دهد که پیش‌تر از خزندگان انتظار نمی‌رفت. در مقابل، ایگوانای درختی شیلیایی (معروف به «مارمولک گریان») در شرایط استرس شدید، صدای خود را از جیک‌جیک ساده به آواهای پیچیده و آشفته تشدید می‌کند که واکنش ترس طولانی‌مدتی در مارمولک‌های اطراف برمی‌انگیزد. لاک‌پشت‌ها هم رفتار جالبی نشان می‌دهند: نوزادان متولدشده از تخم‌گذاری‌های بزرگ (بیش از ۱۰۰ تخم) برای هماهنگی زمان خروج از لانه با هم «صحبت» می‌کنند، در حالی که در دسته‌های کوچک‌تر چنین ارتباطی تقریباً دیده نمی‌شود.
نویسندگان این مرور تأکید می‌کنند این یافته‌ها ثابت می‌کند خزندگان سامانه‌های ارتباطی پیچیده‌ای برای جفت‌یابی، دفاع از قلمرو، هماهنگی والدینی و اجتناب از شکارچی دارند که تاکنون کم‌تر بررسی شده و شایسته‌ی پژوهش بیشتر است—نکته‌ای که برای نگهدارندگان گونه‌هایی مانند گکوی توکای هم می‌تواند در فهم بهتر رفتار حیوان خانگی‌شان مفید باشد.
منبع: Phys.org