کاکادوهای سیدنی نشان دادند «فرهنگ» به پرندگان در زندگی شهری کمک می‌کند
تیمی به سرپرستی لوسی اپلین، زیست‌شناس تکاملی دانشگاه زوریخ، با همکاری باغ گیاه‌شناسی سلطنتی سیدنی سال‌هاست رفتار کاکادوهای کاکل‌زرد (Sulphur-crested cockatoo) را در شهرهای استرالیا بررسی می‌کند. این پرندگان در سیدنی یاد گرفته‌اند درِ سطل‌های زباله‌ی شهری را بلند کنند و محتوای آن را بیرون بکشند – کاری دشوار که به گفته‌ی پژوهشگران تنها حدود یک‌چهارم پرندگان موفق به انجامش می‌شوند – و در سیدنی و بریزبن حتی شیرهای آب‌خوری را با پا می‌چرخانند تا آب بنوشند.
پژوهشگران حدود ۱۵۰ پرنده را با علامت‌گذاری رنگی، نمونه‌برداری از پر و فرستنده‌های سبک GPS ردیابی کردند، آزمایش‌هایی با جعبه‌های معما انجام دادند و از داده‌های یک اپلیکیشن علم شهروندی هم بهره گرفتند. در یکی از آزمایش‌ها، علاقه به خوردن بادام‌های رنگی جدید طی تنها ۱۰ روز از طریق شبکه‌ی اجتماعی پرندگان به کاکادوهایی رسید که حدود ۱۰ کیلومتر دورتر زندگی می‌کردند؛ یادگیری عمدتاً از راه تقلید از هم‌گروه‌ها رخ می‌داد. جمع‌بندی اپلین این است که هوش به‌تنهایی برای گسترش یک مهارت کافی نیست و انعطاف رفتاری و ارتباطات اجتماعی به همان اندازه اهمیت دارند.
برای نگهداران کاکادو و طوطی‌های بزرگ در ایران، این یافته‌ها یادآور نکته‌ای آشناست: این پرندگان به‌شدت اجتماعی و کنجکاوند و بخش بزرگی از یادگیری‌شان از طریق مشاهده‌ی دیگران است. فراهم کردن تعامل روزانه، اسباب‌بازی‌های حل‌مسئله و فعالیت‌های جست‌وجوی غذا (foraging) برای سلامت روانی آن‌ها ضروری است و کمبودش می‌تواند به رفتارهای مشکل‌سازی مثل پرکنی منجر شود.